Historia

Pierwsza wzmianka o Sanoku pochodzi z XII w., a dokładniej z roku 1150. Już wtedy Sanok był najstarszym miastem regionu. Same prawa miejskie zyskał natomiast kilka wieków później, bo w roku 1339. Jako, że tereny te należały wówczas do Rusi, prowodyrem tego był książę Jerzy II. Pierwszym burmistrzem był natomiast Bartko rodem z Sandomierza, który było już miastem polskim.

W roku 1366 – za czasów króla Kazimierza Wielkiego – miała miejsce historyczna chwila, mianowicie przyłączenie Sanoka do Polski. Wtedy to zaczął się jego rozkwit.

W XIV w. książę Władysław Opolczyk sprowadził do Sanoka OO. Franciszkanów, których kościół i klasztor znajdują się na sanockim rynku. Również w XIV w. istniała na terenie miasta szkoła parafialna. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że była to druga taka szkoła w Polsce!

Początki Sanoka
Początki Sanoka

W 1417 r. był Sanok świadkiem ożenku króla Władysława Jagiełły z Elżbietą Granowską z Pilczy. Ślub odbył się w Sanoku, uczta weselna natomiast na nieodległym zamku Sobień w Załużu.

Szczególnie bujnym okresem dla Sanoka był wiek XVI, w którym to wielu mieszczan odbywało studia w Akademii Krakowskiej, m.in. Grzegorz z Sanoka herbu Strzemię, późniejszy arcybiskup i metropolita lwowski, oraz Jan Grodek, profesor prawa i rektor Akademii Krakowskiej (dziś jego imię nosi PWSZ w Sanoku).

W 1566 r. i 1606 r., miasto strawiły dwa pożary. W roku 1624 Sanok został najechany przez Tatarów, a w 1657 r. najazd Rakoczego, ostatecznie położył kres pomyślności miasta, które zaczęło odradzać się dopiero w wieku XIX. Stało się to za sprawą m.in. rozwoju przemysłowo-gospodarczego miasta, oraz powstania trans-karpackiej linii kolejowej z Przemyśla do Budapesztu. W 1889 r. powstało Towarzystwo Gimnastyczne Sokół, zajmujące się wychowaniem patriotycznym młodzieży.

W przeddzień wybuchu I wojny światowej, Sanok liczył zaledwie 12 tys. mieszkańców.